عباس رمضانی

اینجا یه فضای شخصیه — یه محل برای نوشتن آرام درباره‌ی چیزهایی که در محیط کار و رهبری دیده‌ام، تجربه کرده‌ام، یا درباره‌شون فکر کرده‌ام. بعضی مقاله‌ها بلندند و برخی کوتاه؛ بعضی از یک تجربه‌ی شخصی می‌آیند و برخی از یک مشاهده‌ی نظری. اما همه‌شان یک وجه مشترک دارند: من قبل از انتشار، خودم آن‌ها را باور کرده‌ام.

کنار این نوشته‌ها، در دنیای chiyar.ir روی داده‌های مالی ایران کار می‌کنم، در sabafund.business روی تحلیل ماکرو و پل زدن به بازار داخلی، و در ساعت‌های ساکت‌تر روز، یاد می‌گیرم چطور یک ورق طلا را به یک قطعه‌ی هنری تبدیل کنم — که این خودش درسی مستقلی درباره‌ی صبر است.

مسیر حرفه‌ای

من عباس رمضانی هستم، ۴۴ ساله. کارشناسی فناوری اطلاعات خوانده‌ام و کارشناسی ارشد شبکه‌های کامپیوتری را هم گذرانده‌ام. اما چیزی که این یادداشت‌ها را شکل داده، مدرک نیست مسیریست که رفته‌ام:

از ۳۰ سالگی، رئیس فناوری اطلاعات یک سازمان بودم. دو سال بعد، مدیر روابط عمومی و تضمین کیفیت شدم جایی که یاد گرفتم چطور یک سازمان با بیرون از خودش حرف می‌زند، و چقدر فاصله‌ی بین ادعا و واقعیت می‌تواند بزرگ باشد. در ۳۵ سالگی، مدیریت پروژه و هماهنگی واحدهای فنی را بر عهده گرفتم. در ۳۸ سالگی، به هیئت مدیره پیوستم و مدیریت تدارکات را گرفتم. چند سال اخیر را روی برنامه‌ریزی تأمین گذراندم، و امسال کنترل پروژه‌ی تولید و برنامه‌ریزی.

این مسیر، از فناوری تا هیئت مدیره، از کیفیت تا تدارکات، یک چیز را به من نشان داد: سازمان‌ها از نمای هر بخش، شکل متفاوتی دارند. مدیری که فقط از پنجره‌ی IT به سازمان نگاه کرده، همان‌قدر ناقص می‌بیند که مدیری که فقط از پنجره‌ی تدارکات نگاه می‌کند. یادداشت‌های این سایت، تلاشی است برای دیدن سازمان از چند پنجره هم‌زمان.

چرا این وبلاگ؟

چون رهبری، تصمیم‌سازی و ساخت سازمان، سه چیزی هستند که هم زیبایند و هم اغلب اشتباه انجام می‌شوند. نوشتن درباره‌شان به من کمک می‌کند فکرم را روشن کنم؛ و اگر خوانده شود، شاید به کسی که در همان لحظه‌ی سخت است، کمک کند.

چطور می‌نویسم

بدون فرمول. بدون «۷ راز موفقیت». اگر تجربه‌ای دارم که فکر می‌کنم به دردی می‌خورد، می‌نویسمش. اگر ندارم، نمی‌نویسم. سعی می‌کنم صریح باشم و از موضع «مشاور» ننویسم — چون خودم هم همچنان دارم یاد می‌گیرم.

ارتباط

حق نشر

هر نوشته‌ای در این سایت متعلق به من است، ولی بازنشرش با ذکر منبع کاملاً آزاد است. اگر بخشی از یک متن را جای دیگری استفاده کردید، لینک دادن به منبع کافی است.