برنامهٔ نودروزهٔ AI من — یک صفحه: یک فرایند برای آزمایش، معیار موفقیت، قاعدهٔ حاکمیت فعال، و تاریخ بازبینی.
سندی که در پایان فصل می‌سازی — چیزی که بتوانی نشان بدهی.
چهار سند داری: چهار سؤال برای یک فرایند، نقشهٔ ارزش و ریسک، تحلیل سرمایه‌گذاری، و قاعدهٔ حداقلی حاکمیت. کنار هم بگذارشان.
معمولاً یک مسیر روشن بیرون می‌آید: یک یا دو فرایند که ارزش بالا و ریسک پایین دارند، هزینه‌شان قابل توجیه است، و قاعدهٔ حاکمیتش هم مشخص است.
وسوسهٔ رایج این است که چون چهار فصل گذراندی، حالا باید همه‌چیز را یک‌جا شروع کنی. نکن. از نقشهٔ فصل دوم، فقط یک فرایند را برای نود روز آینده انتخاب کن.
قبل از شروع، بنویس دقیقاً چه عددی نشان می‌دهد این آزمایش موفق بوده — نه حس کلی «بهتر شد»، بلکه چیزی قابل اندازه‌گیری: ساعت کار آزادشده، کاهش خطا، سرعت پاسخ‌گویی.
و همان‌قدر مهم: بنویس چه چیزی یعنی شکست و در آن صورت چه می‌کنی — متوقفش می‌کنی، یا با تغییر ادامه می‌دهی.
قاعدهٔ سه‌بخشی فصل قبل را همین حالا برای همین یک آزمایش فعال کن: چه کسی مسئول است، چه داده‌ای وارد نمی‌شود، چه کسی خروجی را بررسی می‌کند. این نباید فقط روی کاغذ بماند؛ همین امروز با نفرات واقعی مشخص شود.
سه سؤال: معیار موفقیتی که تعریف کردی، محقق شد یا نه؟ قاعدهٔ حاکمیت واقعاً رعایت شد یا فراموش شد؟ و بر اساس این تجربه، فرایند بعدی برای آزمایش کدام است؟
این آخرین تمرین است. یک فرایند، یک معیار، یک قاعده، یک تاریخ.
بقیهٔ فصل شامل این بخش‌هاست:
