قاعدهٔ موجودی و توالی من — یک صفحه: دسته‌بندی اقلام بحرانی با سطح اطمینان هرکدام، قاعدهٔ توالی، و قاعدهٔ سفارش فوری.
سندی که در پایان فصل می‌سازی — چیزی که بتوانی نشان بدهی.
موجودی اطمینان و توالی تولید در کتاب‌ها دو موضوع جدا هستند. در کار روزمره یک مسئله‌اند.
دلیلش ساده است: هر دو جواب یک سؤالند — وقتی همه‌چیز طبق برنامه پیش نرفت، چه می‌کنی؟
موجودی اطمینان بیمهٔ تو در برابر اختلال تأمین است. قاعدهٔ توالی بیمهٔ تو در برابر تقاضای غیرمنتظره. و اگر یکی ضعیف باشد، فشار روی آن یکی می‌افتد.
سازمانی که موجودی اطمینان ندارد، مدام مجبور است توالی را به‌هم بزند. و سازمانی که قاعدهٔ توالی ندارد، مدام باید موجودی بیشتری نگه دارد تا هر سفارشی را بتواند جواب بدهد. هر دو حالت گران است.
موجودی اطمینان هزینه است — پولی که در انبار خوابیده. پس سؤال درست این نیست که «چقدر نگه داریم»، این است که در برابر چه چیزی بیمه می‌کنیم.
سه منبع عدم قطعیت وجود دارد و هر کدام درمان متفاوتی دارد:
نوسان تقاضا — نمی‌دانی مشتری چقدر می‌خواهد. درمانش موجودی محصول یا قطعات مشترک است.
نوسان زمان تأمین — می‌دانی چقدر لازم داری ولی نمی‌دانی کی می‌رسد. درمانش موجودی مواد است. و در ایران، این معمولاً بزرگ‌ترین منبع است.
نوسان کیفیت — بخشی از آنچه می‌رسد قابل استفاده نیست. درمانش ضریب اضافه در سفارش است، نه موجودی بیشتر.
تشخیص عملی: آخرین سه باری که خط خوابید یا تحویل عقب افتاد، کدام‌یک از این سه علتش بود؟ اگر هر سه بار «تأمین دیر رسید» بوده، موجودی محصول نگه داشتن کمکی نمی‌کند — باید موجودی مواد یا زمان سفارش را عوض کنی.
بقیهٔ فصل شامل این بخش‌هاست:
