برنامهٔ نود روز من — یک صفحه: ریشهٔ مشترک، دو ستون مسائل، سه اقدام با تاریخ و معیار، و یک هشدار تصمیم‌پذیر.
سندی که در پایان فصل می‌سازی — چیزی که بتوانی نشان بدهی.
اگر تمرین‌ها را انجام داده باشی، چهار سند داری. قبل از هر کار تازه‌ای، کنار هم بگذارشان و بخوان.
چیزی که معمولاً دیده می‌شود این است: مسائلی که در فصل‌های مختلف نوشتی، اغلب یک ریشه دارند.
در فصل اول نوشتی زمان واقعی تأمین با برنامه نمی‌خواند. در فصل دوم نوشتی مدام مجبوری توالی را به‌هم بزنی. در فصل سوم نوشتی به یک تأمین‌کننده وابسته‌ای. در فصل چهارم نوشتی تعهدها خوش‌بینانه بسته می‌شوند.
این چهار، چهار مسئله نیستند. معمولاً یک زنجیره‌اند: تعهد خوش‌بینانه → فشار روی توالی → مصرف موجودی اطمینان → وابستگی بیشتر به تأمین سریع → و برگشت به تعهد خوش‌بینانهٔ بعدی.
و نکتهٔ مهم این است که مداخله در هر نقطه از این زنجیره، کل آن را تغییر می‌دهد — ولی بعضی نقطه‌ها ارزان‌ترند.
این تفکیک برای این نقش حیاتی‌تر از هر نقش دیگری است، چون اختیار محدود است و نفوذ زیاد.
ستون اول — در اختیار من: چیزهایی که بدون اجازهٔ تازه می‌توانی شروع کنی. ثبت داده، تغییر رویهٔ داخلی تیم، نحوهٔ گزارش‌دهی، فهرست‌برداری از ریسک‌ها.
ستون دوم — خارج از اختیار من: تخصیص بودجه، تغییر تعهد به مشتری، تأیید منبع دوم، سرمایه‌گذاری.
اشتباه رایج این است که وقت روی ستون دوم تلف می‌شود. ناراحتی از چیزی که در اختیارت نیست، هیچ چیزی را عوض نمی‌کند.
ولی ستون دوم را هم نباید رها کرد — باید به شکل درستی به بالا منتقلش کنی. و «شکل درست»، همان هشدار تصمیم‌پذیر فصل اول است.
و یک نکتهٔ مهم: بیشتر چیزهای ستون اول، در واقع زیرساخت پیروزی در ستون دوماند. ثبت زمان واقعی تأمین در اختیار توست؛ و همان داده است که شش ماه دیگر بحث بودجه را برنده می‌کند.
بقیهٔ فصل شامل این بخش‌هاست:
