قاعدهٔ اولویت پرداخت من — یک صفحه: ترتیب اولویت با دلیل، ابزارهای تسریع در دسترس، و علائم زودهنگام.
سندی که در پایان فصل می‌سازی — چیزی که بتوانی نشان بدهی.
وقتی پول کم است، رایج‌ترین روش تعیین اولویت این است: هرکس بیشتر پیگیری می‌کند، زودتر پول می‌گیرد. تأمین‌کننده‌ای که هر روز زنگ می‌زند، جلوی صف می‌رود؛ کارمندی که صبور است، عقب می‌ماند.
این روش دو مشکل دارد: هزینهٔ واقعی هر کوتاهی را نمی‌سنجد، و به سازمان یاد می‌دهد که فشار جواب می‌دهد — همان درسی که در فصل چهار دورهٔ معماری سازمان دیدیم دربارهٔ سفارش فوری.
کوتاهی در پرداخت هزینه‌های متفاوتی دارد و باید از قبل مرتب شوند:
حقوق. دیرکرد حقوق اعتماد نیروی کار را می‌شکند و در بسیاری موارد تعهد قانونی دارد. معمولاً باید بالاترین اولویت باشد.
تأمین‌کنندهٔ بحرانی. کسی که بدون او خط می‌خوابد. کوتاهی اینجا می‌تواند تولید را متوقف کند، که هزینه‌اش از خود مبلغ پرداخت بسیار بیشتر است.
تأمین‌کنندهٔ غیربحرانی. جایگزین دارد یا مهلتش قابل مذاکره است.
اقساط بانکی. دیرکرد جریمه و اثر منفی روی اعتبار دارد، ولی معمولاً فوری‌تر از حقوق نیست.
مالیات و بیمه. جریمه و پیامد قانونی دارد و در بلندمدت گران‌تر از بیشتر بدهی‌هاست.
بقیهٔ فصل شامل این بخش‌هاست:
