هر گزارش مدیریتی ده‌ها عدد دارد و معمولاً سه چهارتایشان تصمیم‌ساز است. این بخش می‌گوید در هر گزارش به چه نگاه کنی، چه چیزی را رد کنی، و کدام عدد ظاهرش خوب است و فریب می‌دهد.
به این سؤال جواب می‌دهد: کدام اقلام دارند تمام می‌شوند و پول کجا خوابیده؟ نه اینکه چقدر جنس داریم.
دوره: هفتگی
این تنها سطری است که نیاز به اقدام فوری دارد. اگر گزارش این را جدا نشان نمی‌دهد، از واحد انبار بخواه اضافه‌اش کند.
موجودی فعلی تقسیم بر مصرف روزانه. این عدد را با زمان تأمین همان قلم مقایسه کن — اگر پوشش کمتر از زمان تأمین است، دیر شده.
پولی که خوابیده. برای تصمیم تعیین تکلیف لازم است، نه برای گزارش دادن.
اگر مصرف یک قلم ناگهان دو برابر شده، یا تقاضا عوض شده یا جایی ضایعات بالا رفته. هر دو باید دنبال شوند.
یک عدد میانگین، ترکیبی از اقلام پرگردش و اقلام خوابیده است. ممکن است میانگین خوب باشد و همزمان نیمی از سرمایه‌ات در اقلام راکد گیر کرده باشد. گردش را برای هر دسته جدا ببین.
اگر ۹۵ درصد اقلام همیشه موجود باشند ولی آن ۵ درصد همان‌هایی باشند که خط را می‌خوابانند، عدد ۹۵ فریب می‌دهد. سرویس لول را فقط برای اقلام بحرانی حساب کن.
کالایی که در گمرک یا حمل است، موجودی نیست. اگر گزارش این دو را با هم جمع می‌کند، تصویر واقعی را پنهان می‌کند.
عددی که همه نگاهش می‌کنند و تقریباً هیچ تصمیمی از آن درنمی‌آید. در تورم، این عدد بالا می‌رود حتی وقتی مقدار کم شده.
هیچ چیزی دربارهٔ ریسک یا سلامت نمی‌گوید.
در تورم بالا بی‌معنی است. مقدار را مقایسه کن، نه ریال را.
