فهرست وظایف هیئت‌مدیره من — یک صفحه: نه وظیفهٔ غیرقابل تفویض با وضعیت هرکدام در سازمان خودت.
سندی که در پایان فصل می‌سازی — چیزی که بتوانی نشان بدهی.
هیئت‌مدیره بیشتر کارهای روزمره را به‌درستی به مدیرعامل می‌سپارد؛ این همان معنای داشتن مدیرعامل است. ولی دستورالعمل حاکمیت شرکتی یک فهرست مشخص از تصمیم‌هایی می‌دهد که حتی با تفویض کامل اختیار هم نباید از دست هیئت‌مدیره خارج شوند.
دلیلش این است: این تصمیم‌ها جهت کلی و ریسک بنیادین شرکت را تعیین می‌کنند. اگر به مدیرعامل سپرده شوند، هیئت‌مدیره دیگر چیزی برای نظارت واقعی ندارد — فقط شاهد رسمی تصمیم‌های دیگران است.
بر اساس دستورالعمل حاکمیت شرکتی:
۱. انتخاب و عزل مدیرعامل، معاونان و مدیران ارشد.
۲. تعیین حقوق، مزایا و پاداش مدیرعامل و مدیران ارشد.
۳. تصویب برنامهٔ استراتژیک، منشور اخلاقی و مقررات داخلی کلیدی.
۴. حصول اطمینان از استقرار نظام مدیریت ریسک.
۵. تصویب معاملات عمده با اشخاص مرتبط.
۶. تصویب معاملات مربوط به دارایی‌های مهم، سرمایه‌گذاری یا استقراض.
۷. تصویب بودجهٔ سالانه و نظارت بر اجرای آن.
۸. تعیین سیاست قیمت‌گذاری و شرایط فروش.
۹. تعیین شرایط رهن اموال، کمک‌های بلاعوض یا سازش.
یک نکتهٔ سخت‌گیرانه در همین فهرست: اعضای هیئت‌مدیره نمی‌توانند برای خودشان حق‌الزحمه یا پاداش خارج از مصوبهٔ مجمع عمومی تعیین کنند. حتی خودشان هم نمی‌توانند این وظیفهٔ خاص را به نفع خودشان دور بزنند.
شرکت‌های بورسی طبق دستورالعمل باید سه کمیته تشکیل دهند: کمیتهٔ حسابرسی، کمیتهٔ انتخاب و انتصاب، و کمیتهٔ ریسک. اکثریت اعضای هرکدام باید مستقل باشند.
اگر شرکتت بورسی نیست، این کمیته‌ها الزام قانونی نیستند، ولی همان کارکرد را می‌شود در مقیاس کوچک‌تر بازتولید کرد: یک زیرگروه از هیئت‌مدیره یا حتی یک مشاور مستقل بیرونی که پیش از تصویب معاملات بزرگ یا انتخاب حسابرس، نگاهی مستقل بدهد.
مدیرعامل در تعامل با این کمیته‌ها نقش کلیدی دارد: اطلاعات را فراهم می‌کند ولی در تصمیم نهایی‌شان دخالت نمی‌کند.
برای ه
بقیهٔ فصل شامل این بخش‌هاست:
