نقشهٔ توجه — یک صفحه: نفر، رفتار مشخص، نتیجه، علت به نظر تو، و تصمیم بیشتر، کمتر یا متفاوت.
سندی که در پایان فصل می‌سازی — چیزی که بتوانی نشان بدهی.
هر تیمی یک بودجهٔ توجه دارد: ساعت‌هایی که سرپرست می‌تواند صرف افراد کند. و این بودجه مثل بقیهٔ بودجه‌ها خرج می‌شود، چه بدانی کجا، چه ندانی.
در بیشتر تیم‌ها این بودجه بر اساس صدای بلندتر تقسیم می‌شود، نه بر اساس نیاز یا اثر. کسی که بیشتر می‌پرسد، بیشتر مشکل پیش می‌آورد یا بیشتر ناراحت می‌شود، بیشتر توجه می‌گیرد.
برای اینکه ببینی وقتت کجا رفته، یک هفتهٔ واقعی را ثبت کن. نه از حافظه، در همان هفته.
برای هر تعامل بیشتر از ده دقیقه، سه چیز: با چه کسی، چند دقیقه، دربارهٔ چه چیزی.
آخر هفته جمع بزن. معمولاً دو چیز پیدا می‌شود: یک یا دو نفر سهم بزرگی از وقتت را دارند، و بخش بزرگی از آن وقت دربارهٔ مشکلی است که هفته‌ها تکرار شده.
هر دو یافته مفیدند. اولی می‌گوید توجهت کجاست. دومی می‌گوید کدام مشکل را حل نکرده‌ای.
بقیهٔ فصل شامل این بخش‌هاست:
